Historia szachów związana jest z Indiami. Tam się podobno narodziły i było to mniej więcej w VI wieku. Europa jednak poznała je dopiero po X wieku. W Polsce szachy znaleźć się mogły dzięki naszym sąsiadom, Czechom lub Rusom. Prawdopodobnie przybyły wraz z handlarzami. Bardzo szybko zyskała popularność i grali w nią najznamienitsi szlachcie, mieszczanie, a nawet królowie.
W szachach mamy trzydzieści dwa pionki-dwa komplety po szesnaście białych i szesnaście czarnych. Nie są one tak proste jak w warcabach. Każdy komplet figur to osiem pionków oraz dwie wieże, dwa konie, dwa gońce, król i dama. Proste pionki posuwają się o jedno pole do przodu. Pozostałe mają również swój określony sposób poruszania się. Na przykład koń przesuwa się o cztery pola w kształcie litery L, wieża może przemieszczać się o dowolną liczbę pól w prawo i w lewo. Goniec, zwany też laufrem porusza się podobnie do wieży ale po ukośnych liniach planszy. Król może chodzić we wszystkie strony jednak tylko o jedno pole. Najwięcej może dama, przemieszcza się w dowolne strony i o ile chce pól. Jest ona też dzięki temu najgroźniejszą figurą i najbardziej pomocną.
Celem gry jest uniemożliwienie ruchu królowi przeciwnika, taką sytuację nazywamy szachem matem. Jeśli zaś zagrozimy królowie jakąś figurą, a on mimo to będzie mógł się poruszyć, to wtedy mamy tylko szach. Plansza szachów ma sześćdziesiąt cztery pola, które są z jednej strony ponumerowane, a z drugiej nazwane literami od a do h. Ułatwia to zapisywanie ruchów i oznaczenie wszystkich pól na planszy.
Szachy od wieków są jedną najbardziej znanych gier na świecie. Odbywają się mistrzostwa w szachach na poziomie lokalnym i światowym. Jest to gra logiczna i strategiczna. Najlepsi grają według tak zwanych gambitów i innych systemów, które wypracowane przez lata pozwalają czasem na pokonanie przeciwnika nawet w czterech ruchach. Podczas turniejów gra odbywa się na czas, a zawodnicy przy planszy mają specjalny zegar, na którym mogą zatrzymywać czas po wykonaniu przez siebie ruchu.