Encyklopedia gier Wolf

Jak powszechnie wiadomo gry fabularne czyli RPG odbywają się w jakimś określonym miejscu i czasie, przy udziale kilku osób. Jeżeli nie jest to możliwe mogą oni posilić się światem wirtualnym.

Od pewnego czasu gry RPG zostały przeniesione również do świata wirtualnego. Istniej kilka możliwości takiego spotkania i bieżącego rozwijania stanu gry. Dostępne są specjalne fora internetowe na których spotykają się fani RPG. Aby usprawnić działanie podczas gry ustalono, że do każdej sesji zakładane będą dwa wątki. Mistrz Gry w pierwszym wątku opisuje scenariusz, a następnie gracze za pomocą klawiatury opisują swoje ruchy. W drugim wątku na bieżąco poruszane są kwestie techniczne dotyczące gry, jej przebiegu i określonych terminów.

W wirtualne choć jednocześnie realne gry RPG można również pograć przez e-maila. Podobnie jak przy forum, Mistrz Gry nakreśla scenariusz i czeka na odpowiedzi od graczy. Następnie aktualizuje stan rzeczy i znów rozsyła do wszystkich uczestników gry. Gra przez e-maila jest odpowiednikiem gry za pomocą tradycyjnych listów, gdy nie było jeszcze komputerów. Jest to jakieś rozwiązanie, lecz jednak na pewno znacznie wydłuża okres grania i utrudnia bieżącą komunikację.

Zaletą wirtualnych gier RPG jest na pewno to, że w praktycznie każdym momencie znajdzie się w sieci ktoś chętny, aby w taką grę zagrać. Dużym plusem jest również to, że gracze ze względu na dłużej trwającą komunikację mogą się dobrze zastanowić zanim wykonają jakiś ruch, może to zwiększyć jej poziom i urozmaicić scenariusz. Niestety taki sposób grania ma też kilka minusów. Na pewno rozgrywają się o wiele dłużej i sesja może trwać nawet tydzień lub miesiąc. Jest to więc gra dla cierpliwych. Jednak tych cierpliwych jest niewielu. Bardzo często z powodu powolnej rozgrywki uczestnicy po pewnym czasie rezygnują i nie wracają już do gry. Dlatego zdecydowanie lepsze jest spotkanie na żywo i pełne wejście w scenariusz z nastawieniem na dokończenie gry.

Chyba każdy w dzieciństwie posiadał lub chociaż grał u kogoś w Domino. W czasach, gdy rynek gier nie był tak przesycony marzeniem nie jednego dziecka było otrzymanie na przykład pod choinkę właśnie Domina.

Domino narodziło się w Azji, a konkretnie w Chinach. Była to odmiana gry w kości. Jej pełna nazwa brzmiała tabliczki kościane. Do Europy Domino dotarło dzięki podróżnikowi: Marco Polo.

Konstrukcja gry jest bardzo prosta. Są to najczęściej plastikowe, płaskie płytki na których zaznaczone są dwa kwadratowe pola. Na każdym z nich znajdują się kropki w określonej liczbie. Kropki na kostkach domina mają taką samą liczebność jak na kostkach do gier, czyli od jednego do sześciu. Najwięcej kropek zatem będzie na płytce z dwoma kwadratami po sześć oczek.

Podstawowa wersja Domina składa się z 28 płytek. Są na niej oczka, które jeśli zsumujemy, otrzymamy ich 168. W Domino mogą grać od dwóch do czterech osób. Gra polega na ty, że początkowo uczestnicy losują po kilka sztuk kostek domina, ten który wylosuje najbardziej wartościową rozpocznie grę. Na środek wykłada się jedną wylosowaną kostkę. Następnie gracze kolejno muszą dołożyć płytkę tak, aby pasowała liczbą oczek do wyłożonej na środku kostki. Jeżeli gracz nie posiada nic pasującego, dobiera kolejną kostkę. Całość tworzy długi ciąg kostek domina. Grę można zakończyć sumując poszczególne punkty graczy.

Jest to najbardziej znana wersja domina. Jednak ma ono wiele rodzajów, takich jak na przykład: Matador, Bergen, Łamigłówka. Dla dzieci istnieją również wersje obrazkowe lub z różnymi kolorami. Są świetną grą dla maluchów, które nie potrafią jeszcze liczyć, ale znają już kolory lub potrafią rozpoznać postaci z bajek.

Na świecie istnieje nawet Dzień Domina. Jest to coroczna impreza, na którą ludzie z całego świata układają figury z kostek domina, a następnie burzą je tego dnia. Odbywają się one w listopadzie każdego roku, ostatnio najczęściej w Holandii.

Historia szachów związana jest z Indiami. Tam się podobno narodziły i było to mniej więcej w VI wieku. Europa jednak poznała je dopiero po X wieku. W Polsce szachy znaleźć się mogły dzięki naszym sąsiadom, Czechom lub Rusom. Prawdopodobnie przybyły wraz z handlarzami. Bardzo szybko zyskała popularność i grali w nią najznamienitsi szlachcie, mieszczanie, a nawet królowie.

W szachach mamy trzydzieści dwa pionki-dwa komplety po szesnaście białych i szesnaście czarnych. Nie są one tak proste jak w warcabach. Każdy komplet figur to osiem pionków oraz dwie wieże, dwa konie, dwa gońce, król i dama. Proste pionki posuwają się o jedno pole do przodu. Pozostałe mają również swój określony sposób poruszania się. Na przykład koń przesuwa się o cztery pola w kształcie litery L, wieża może przemieszczać się o dowolną liczbę pól w prawo i w lewo. Goniec, zwany też laufrem porusza się podobnie do wieży ale po ukośnych liniach planszy. Król może chodzić we wszystkie strony jednak tylko o jedno pole. Najwięcej może dama, przemieszcza się w dowolne strony i o ile chce pól. Jest ona też dzięki temu najgroźniejszą figurą i najbardziej pomocną.

Celem gry jest uniemożliwienie ruchu królowi przeciwnika, taką sytuację nazywamy szachem matem. Jeśli zaś zagrozimy królowie jakąś figurą, a on mimo to będzie mógł się poruszyć, to wtedy mamy tylko szach. Plansza szachów ma sześćdziesiąt cztery pola, które są z jednej strony ponumerowane, a z drugiej nazwane literami od a do h. Ułatwia to zapisywanie ruchów i oznaczenie wszystkich pól na planszy.

Szachy od wieków są jedną najbardziej znanych gier na świecie. Odbywają się mistrzostwa w szachach na poziomie lokalnym i światowym. Jest to gra logiczna i strategiczna. Najlepsi grają według tak zwanych gambitów i innych systemów, które wypracowane przez lata pozwalają czasem na pokonanie przeciwnika nawet w czterech ruchach. Podczas turniejów gra odbywa się na czas, a zawodnicy przy planszy mają specjalny zegar, na którym mogą zatrzymywać czas po wykonaniu przez siebie ruchu.

Jedna z najbardziej pospolitych gier, znana na całym świecie to warcaby. Jej początek sięga już starożytnej Grecji. Jej koncepcja jest dość prosta, co jednak nie oznacza, że gra należy do bardzo łatwych. Jej prostota sprawia, że szczególnie mocno liczy się tu strategia.

Początkowo w warcabach zasady były inne od tych obowiązujących dzisiaj. Pionki mogły poruszać się we wszystkie strony świata i o dowolną ilość pól, a było ich szesnaście. Zwycięzcą był ten gracz, który zbił wszystkie pionki swojego przeciwnika.

Dzisiejsza wersja gry została upowszechniona w Europie przez naród francuski i miało to miejsce ponad tysiąc lat temu. Zestaw do warcabów składa się z planszy na której są sześćdziesiąt cztery pola. Plansza ma wymiary osiem na osiem. Są również dwa komplety pionków, po dwanaście dla każdego gracza. Mają one dwa kolory, tak aby było można rozróżnić które pionki są czyje. Pionki w warcabach mogą poruszać się po skosie w prawo i lewo i tylko o jedno pole. Nie mogą się natomiast cofać. Do przodu można tez bić pionki przeciwnika, czyli przeskakiwać przez nie tak, aby za nim było puste pole które możemy zająć. Bicia trzeba zawsze wykonać, jeżeli gracz tego nie zrobi, przeciwnik zabiera mu pionek, który mógł zbijać. Dlatego liczy się w tej grze również spostrzegawczość i umiejętne obserwowanie sytuacji.

Pionki ustawiane są na ciemnych polach planszy, czyli co drugie pole. Każdy gracz zajmuje trzy rzędy. Dzięki temu dwa rzędy po środku planszy są puste i na nich rozpoczyna się ruchy. Każdy zawodnik dąży do tego, aby zbić przeciwnikowi jak najwięcej pionków, a najlepiej wszystkie. Może też zakończyć grę poprzez zablokowanie mu możliwości jakiegokolwiek ruchu.

Istnieje kilka rodzajów gry w warcaby. Wiele z nich nawiązuje do krajów z których się wywodzą. Są to na przykład warcaby: czeskie, angielskie, kanadyjskie i włoskie, a także hiszpańskie i rosyjskie. Oprócz tego znane są również warcaby dwuliniowe, klasyczne i międzynarodowe w których plansza posiada wymiary dziesięć na dziesięć.

Źródło: planszomania.pl

Kapituła Konkursowa od 2005 roku przyznaje w Polsce tytuł Gry Roku. Nagradzane są w niej gry karciane, towarzyskie i planszowe. Planszówką, która w 2007 roku otrzymała ten tytuł była gra Wysokie napięcie. Postaramy się za chwilę przybliżyć szczegóły tej gry.

Gra pochodzi z Niemiec. Miała również swoją angielską wersję, a od 2006 roku istnieje wersja polska wydana przez wydawnictwo Lacerta. Gra Wysokie napięcie zdobyła również mnóstwo nagród na poziomie światowym. Utrzymywała się też na trzecim miejscu według rankingu BGG. Gra jest w pełni w rękach uczestników. Los nie ma tu żadnego wpływu, gdyż gra nie jest zaopatrzona w kostki, a kolejność gracze ustalają po przejściu każdej kolejki. Plansza przedstawia mapę Niemiec i Stanów Zjednoczonych. Każde z państw jest po jednej stronie planszy. W zestawie jest prawie pięćdziesiąt kart i dwieście drewnianych części.

Gra posiada kilka etapów. Każdy rozpoczyna się od ustalenia kolejki uczestników. Następnie licytują oni karty elektrowni w Stanach i Niemczech. Aby elektrownie funkcjonowała muszą kupić potrzebne do tego materiały. Następnym etapem jest budowa sieci. Kolejne miasta zostają dołączane do transformatorów i otrzymują prąd. Ostatnią częścią gry jest uiszczenie opłat za użycie prądu i rozliczenie się. Haczykiem jest to, że jedno miasto może pomieścić tylko 3 uczestników.

Aby urozmaicić grę producenci przez kilka lat wydali dodatki do Wysokiego napięcia. Można zatem dzięki temu zagrać na mapie Europy Centralnej, we Włoszech i Francji oraz w Chinach i Korei. Dodatkowo wyprodukowano kolejne potrzebne karty.

Wysokie napięcie otrzymało bardzo dobre noty i recenzje wśród portali zajmujących się grami planszowymi. Jest to ciekawa gra strategiczno-ekonomiczna, wymagająca myślenia nad każdym, kolejnym krokiem, a zmiany etapów sprawiają, że nie jest monotonna lecz jak sama nazwa wskazuje cały czas trzyma w napięciu.

Nawigacja po wpisach